„Co tu ukrywać – jestem fanem Harukiego Murakamiego. Kiedy tylko zacząłem czytać jego prozę, wiedziałem, że go polubię. Napisałem tę książkę dla innych jego fanów, którzy także odczuwają z nim jakieś pokrewieństwo duchowe i chcieliby się dowiedzieć czegoś więcej o życiu i twórczości tego autora, lecz przeszkadza im w tym nieznajomość japońskiego”

Powyższy - pisany w nieco entuzjastycznym tonie jak na słowo wstępne do książki, która wyszła spod pióra akademickiego wykładowcy - fragment rozpoczyna jedną z najciekawszych monografii japońskigo pisarza. Książka Jaya Rubina „Haruki Murakami i muzyka słów” już samym tytułem przybliża nas do tego niezwykłego fenomenu, jakim niewątpliwie jest pisarstwo autora „Kroniki ptaka nakręcacza”.

Swoją pierwszą powieść Murakami napisał w wieku 29 lat. Podczasy pracy nad powieścią, prowadził wraz z żoną mały klub jazzowy. Jak sam wspominał podczs jednego ze swoich liczych wystąpień, zaraz po studiach nie chciał podejmować pracy w jakiejś firmie, więc wziął kredyt i otorzył klub. Być może – jak sam przyznawał - w czasie studiów przemknęło mu przez głowę, że chciałby coś tam pisać, ale nie robił za wiele w tym kierunku, cały swój czas poświęcając na słuchanie muzyki i przygotowywanie koktajli i kanapek. Koniec końców nie obracał się w środowisku literatów, lecz młodych muzyków. Pragnienie pisania przyszło nagle niczym objawienie, i to w najmniej artsytycznych okolicznościach: podczs meczu baseballowego. Po napisaniu powieści wysłał ją na konkurs literacki, na kórym zdobył pierwsze miejsce.

Można jednak zaryzykować tezę, że przez cały ten czas, kiedy słuchając jazzu, serwowal swoim klientom drinki, zajmował się literaturą. Muzyka bowiem odgrywa wręcz kluczową rolę w jego pisarstwie, szczególnie jazz, którego swoisty rytm odnaleźć możemy w powieściach Murakamiego - w stylu prowadzenia narracji, często przypominającej swoją rytmiką utwory jazzowe. Sam pisarz jest wielkim miłośnikiem muzyki; można powiedzieć, że sam jest muzykiem przez silne podobieństwo między rytmem jego stylu a bitem w jazzie, jak sam mówił o tym podczas wystapięnia na Uniwesytecie Kalifornijskim w Berkeley:

„Mój styl sprowadza się do nastepujących rzeczy: Po pierwsze, nigdy nie umieszczam w zdaniu więcej sensu, niż to bezwzględnie konieczne. Po drugie, zdania musza mieć rytm. Nauczyłem się tego z muzyki, szczególnie jazzu. W jazzie to właśnie wspaniały rytm umożliwia wspaniałą improwizację. Wszystko sprowadza się do pracy stóp. Żeby utrzymać rytm, nie może być zbędnego balastu. To nie znaczy, że w ogóle nie powinno być balastu – ma go być dokładnie tyle, ile potrzeba. Trzeba usunąć nadmiar tłuszczu.”

Znaczenie muzyki w prozie Murakamiego sprawia, że jego powieści nie należy czytać, ale trzeba w skupieniu wsłuchiwać się w nie, pozwolić tym słowom rozbrzmiewać pełnią swojej muzyki w naszych umysłach. Taki typ lektury sugerował pisarz tytułem swojej pierwszej powieści „Hear the Wind Sing” czyli w przekładzie na polski: „słuchajcie pieśni wiatru”.