Ceniony autor powieści fantastyczno-naukowych opublikował bardzo ciekawy artykuł mówiący o tym, że w literaturze ostatnich lat nie pojawiła się żadna, (oddziałująca na masową wyobraźnię),  książka, przedstawiająca „jutro ludzkości" (Tygodnik Powszechny, nr 31).

Wyczerpały się, bądź zrealizowały, wizje Lema, Orwella, Zamiatina, Strugackich, rzeczywistość przerosła nawet wyobraźnię tych, którzy pisali tzw. cyberpunk, a „żadna nowa przyszłość – pisze Jacek Dukaj  - nie zajęła miejsca starych wyobrażeń”.

Jest się zaś z czym mierzyć; nanotechnologia, biotechnologia, to są tematy obecne już nie tylko w pracach naukowych , ale i w doniesieniach na łamach codziennej prasy.
„Zjawiska” te już wywierają dyskretny wpływ na  niektóre z dziedzin naszego życia, a wkrótce zaczną je kształtować na masową skalę, zmieniając nie tylko ekonomię, ale  i kulturę, język ,społeczeństwo, religię, człowieka.

Literatura, mówi Dukaj, powinna zdobywać się na wizje przyszłości, by dawać poczucie, że nie „żyjemy tylko w ślepej teraźniejszości, gdzie nasze kalendarze obracają w kółko ten sam dzień, a myśl wybiegająca w jutro wraca odbita w lustrze”.
„Nie ma wizjonerów – pisze, wybiegając myślą także poza literaturę  – pozostali tylko technicy od doraźnych napraw maszynerii dziejów”.

W literaturze światowej znajduje powieść, która jego zdaniem przedstawia znakomitą wizję świata przyszłości – „Diamentowy wiek" Neala Stephensona, i pisze o niej dość szeroko.

Literatura polska także ma taką powieść, ale Jackowi Dukajowi nie wypadało o tym pisać, bo to jego własna powieść - „Perfekcyjna niedoskonałość”.
O książce tej pisano: ”mamy Dukaja wizjonera”, „To ogromnego formatu literatura”, „dostaliśmy do rąk skarb” (Dariusz Cichocki), „Dukaj funduje nam piekielny amalgamat pozornie niemożliwych do połączenia czynników, fizyki z przyszłości i myśli Gombrowicza” (Michał Olszewski), „pretekst do głębszej zadumy nad ludzką kondycją, wyrażanej z kulturą godną miana literatury pięknej” (Paweł Dunin–Wąsowicz), „przekonywujące wizje technologii i obyczajów dalekiej przyszłości, pokazując naszą rzeczywistość jako jedną z wielu alternatyw i przypadek szczególny ogólniejszych zjawisk” (Konrad T. Lewandowski).

Już tylko te wypowiedzi skłaniają do tego, by twórczość Jacka Dukaja potraktować poważnie. By wzmocnić jeszcze to wrażenie, przytoczmy słowa Ericka Havelocka, który zajmując się badaniem fenomenu piśmienności doszedł do przekonania,  z którym wystąpił publicznie dopiero w ostatniej, napisanej u kresu życia książce, o tymczasowości i względności norm organizujących społeczne życie, a wynikających jedynie z...technologicznych zmian: „pojęcia jaźni i duszy w ich dzisiejszym rozumieniu powstały w czasie i na skutek technologicznej zmiany, jaką było wprowadzenie pisma”.  
                   
Dukaj usiłuje wyobrazić sobie i opisać społeczeństwo przyszłości, które kształtuje się już dziś, w wyniku technologicznych zmian dokonujących się na naszych oczach, i wypada uznać, że jest to wizja wielce dająca do myślenia.